سیر تاریخی مفهوم کارآفرینی
در اوایل سده شانزدهم میلادی کسانی را که در کار ماموریت نظامی بودند کارآفرین می خواندند و پس از آن نیز برای مخاطرات دیگر نیز همین واژه با محدودیت هایی مورد استفاده قرار میگرفت. از حدود سال 1700 میلادی به بعد درباره پیمانکاران دولت که دست اندر کار امور عمرانی بودند، از لفظ کارآفرین زیاد استفاده شده است.
به طور کلی سیر تاریخی مفهوم کارآفرینی را می توان به پنج دوره تقسیم نمود:
دوره اول – قرون 15 و 16 میلادی:
در این دوره به صاحبان پروژه های بزرگ که مسئولیت اجرایی این پروژه ها همانند ساخت کلیسا، قلعه ها، تاسیسات نظامی و غیره از سوی دولتهای محلی به آنها واگذار گردید؛ کارآفرین اطلاق میشد. در تعاریف این دوره پذیرش مخاطره، لحاظ نشده است.
دوره دوم – قرن 17 میلادی:
این دوره همزمان با شروع انقلاب صنعتی در اروپا بوده و بعد مخاطره پذیری به کارآفرینی اضافه شد. کارآفرین در این دوره شامل افرادی همانند بازرگان، صنعتگران و دیگر مالکان خصوصی می باشد.
دوره سوم – قرن 18 و 19 میلادی:
در این دوره کارآفرین فردی است که مخاطره میکند و سرمایه مورد نیاز خود را از طریق وام تامین میکند، بین کارآفرین و تامین کننده سرمایه و مدیر کسب وکار در تعاریف این دوره تمایز وجود دارد.
دوره چهارم – دهه های میانی قرن بیستم میلادی:
در این دوره مفهوم نوآوری شامل خلق محصولی جدید، ایجاد نظام توزیع جدید یا ایجاد ساختار سازمانی جدید به عنوان یک جزء اصلی به تعاریف کارآفرینی اضافه شده است.
دوره پنجم – دوران معاصر (اواخر دهه 1970 تا کنون):
در این دوره همزمان با موج ایجاد کسب وکارهای کوچک و رشد اقتصادی و نیز مشخص شدن نقش کارآفرینی به عنوان تسریع کننده این سازوکار، جلب توجه زیادی به این مفهوم شد و رویکرد چند جانبه به این موضوع صورت گرفت. تا قبل از این دوره اغلب توجه اقتصاد دانان به کارآفرینی معطوف بود، اما در این دوره به تدریج روانشناسان، جامعه شناسان و دانشمندان و محققین علوم مدیریت نیز به ابعاد مختلف کارآفرینی و کارآفرینان توجه نموده اند.
منبع: کتاب کارآفرینی
نوشته: دکتر حسین بهرامی ، دکتر سمیرا میرزاپور، مهندس محمود صیادی
کتابهای مرتبط:
خلاقیت و نوآوری اساس کارآفرینی
مقالات مرتبط: